چقدر ساده فراموش می کنی ... و چقدر دیر از یاد می روی.... .  بی خبری هم درد بزرگی ست ؛ تا به حال تجربه کرده ای ؟؟!!
راستی ، حالت چطور است ؟؟ روزگار به کامت هست ؟؟ زندگی ات رنگ عشق دارد ؟؟ دلت خوش هست ؟؟ با پاییز غم انگیز چه می کنی ؟؟ پاییزی که تداعی کننده ی شروع و پایان های بسیاری ست .... قهر و آشتی کردن های کودکانه ....
برای من امسال پاییز طور دیگریست. تنهایی ام بزرگتر شده ... خستگی ام بیشتر ... روحم کلافه تر ... دغدغه هایم وسیع تر ... نبودنت پررنگ تر ... و دلم تنگ تر.....
غروبها که پای پیاده به خانه برمی گردم ، اتفاقات و اخبار گذشته را ، درست مثل یک پازل کنار هم قرار می دهم ..... و تنها به این نتیجه می رسم که همه ی چیزهایی که دیده ام و شنیده ام ، حقیقت دارد . اما نمی دانم چرا دلم باور نمی کند ....... بیچاره دلم !! 

    از حال من اگر می پرسی ......

                                         خوبم ......

                                                     اما (به قول شاعر) تو باور نکن ......

دقیقه های بدون تو نفرت انگیزند

تو چه می خواهی از این فصل غم انگیز، از من ؟

از دلم ، از تن خشکیده ی پاییز ، از من ؟

من مگر از تو به جز عشق چه میخواهم ، کو

شور چشمت که شوی یک شبه لبریز از من ؟

سبزی دشت ترین شالی بابل از توست

سرخی باغ ترین شاخه ی تبریز از من !

آتش بکر جهنم به رگانم جاری ست

آی ققنوس ترین حادثه ! برخیز از من

این چه جنگی ست میان من و تو ؟! زخم از توست

چشم پر خون و دل غرقه به خون نیز از من

من اگر کفرم از این پس تو خدا باش و ببخش

باز پیغمبری از عشق برانگیز از من

اعتمادی به من و عشق و دل شاعر نیست

پی آرامش خود باش ؛ وبگریز از من...

                                                      «مریم مایلی زرین» 

باشد... به میهمانی دلها نیامدی

باشد... دوباره حضرت آقا نیامدی

گفتم برای آمدنت گل بیاورند

گل بود و عشق بود ولی ...ها ؟ نیامدی !

می سوختیم در تب پروانگی خویش

وقتی که از حوالی بالا نیامدی !

هی شعر می شدیم ولی شعرهای زرد

خشکیده ، بی رمق ، پر  ِ اما ...نیامدی

یک بار دیگر با دل پر سوز من بگو

آقا ؟ بگو که آمده ای یا نیامدی ؟

فریاد می کشم ای عشق ، آی !

خورشید ، ماه ، حضرت دریا ... نه... آمدی...

«حامد حجتی»

... و ایزد با چه معجونی سرشت آب و گل ما را

که این سان می برند آسان ، پری رویان دل ما را

من و تو نیمه ی یکدیگریم و هر دو دلتنگیم

که کامل می کند غم ، نیمه ی ناکامل ما را

همان بهتر جدا باشیم از دنیای هم وقتی

دو چندان می کند دل بستن ما ، مشکل ما را

فریب بازی چرخ و فلک را خورده ای ، بگذار

بچرخاند فلک ، اینبار دور ِ باطل ما را

به هر در ، جان به کف رفتیم و برگشتیم با حسرت

مگر که مرگ گیرد تحفه ی ناقابل ما را

«سعید توکلی»

تلاش بی وقفه ام در انکار تو همیشگی ست ؛ حتی درست همین حالا.

گذشته را تماشا می کنم....شیطنتهایمان به دست باد سپرده شد و ناتمام ماند...

سکوتت در پس فاصله ها آغاز شد...

حماقت به جان خریده شد.... . پریشانی ام به اجبار حبس گشت.

سیاه بازی شروع شد.... نمایش به پایان نرسیده تو انصراف دادی و من ، از صحنه اخراج شدم ...

  نقطه ی سیاه زندگی !   

                                        به گوش تو رسید ، دلتنگی های شبانه ام

                                    می خواهم به گوش خدا برسد ، حرف های نگفته ام؛

                                                    با کدامین گلو فریاد کنم ؟؟!!

اگر خطا نکنم ، عطر ، عطر ِ یار من است

کدام دسته گل امروز ، بر مزار من است

گلی که آمده بر خاک من نمی داند

هزار غنچه ی خشکیده در کنار من است

گل محمدی من ، مپرس حال مرا

به غم دچار چنانم ، که غم دچار من است

تو قرص ماهی و من برکه ای که می خشکد

خود این خلاصه ی غم های روزگار من است

بگیر دست مرا تا ز خاک برخیزم

اگرچه سوخته ام ، نوبت بهار من است

« فاضل نظری »

چه کردی؟؟!!.....

گفتم : دو انار بَر بُری ؟ ، گفت: برم

گفتم : صنما ، صنوبری؟ ، گفت: برم

هرجا که روی مرا بری ؟ ، گفت : برم

گفتم : چه نهی تو بر بَرَم ؟ ، گفت : برم

«محمدعلی اسلامی ندوشن»

فقط نشستم و گفتم : خدا كند كه بيايي

«راضیه فرمهینی فراهانی»

«  اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِکَ الفَرَج  »